MEI 2015

Cyberpesten
‘Cyberpesten’ is de naam voor een nieuwe manier van (digitaal) pesten onder jongeren, door te chatten, mailen, sms’en en bellen.
Ook ‘happy slapping’ is zo’n opkomend fenomeen: met een mobieltje wordt het slaan en schoppen van een slachtoffer gefilmd. Zogenaamd voor de lol. Dit filmpje wordt vervolgens verspreid onder vrienden of op YouTube geplaatst.%

Is cyberpesten strafbaar?
In Nederland gebruikt bijna elke jongere een mobiele telefoon. Nederland is bovendien een topland als het gaat om internetgebruik door jongeren. Zo’n 99% van de jeugd is online. Lekker met elkaar chatten, mailen, sms’en en bellen! Maar wat als het misgaat? Wat als een jongere virtueel/digitaal wordt lastiggevallen?

Van alle tijden
Pesten is van alle tijden. Cyberpesten (of digitaal pesten) geeft een nieuwe dimensie aan het treiteren. Het gebeurt op afstand en soms anoniem. De gevolgen kunnen groot zijn. Bovendien: als nare foto’s en filmpjes op internet staan, is het erg lastig om deze er weer vanaf te krijgen.

Wat is er tegen te doen?
• Probeer eerst zelf actie te ondernemen. Vraag hulp van mensen die je vertrouwt, zoals ouders, vrienden of vriendinnen, een leerkracht of vertrouwenspersoon.
• Neem altijd contact op met de beheerder van een site waar die ongewenste foto’s of ander materiaal op staan. Vraag om deze onmiddellijk te verwijderen.
• Als dit niet lukt, neem dan contact op met de politie. Dit kan als je wordt afgeperst, bedreigd, gestalkt of op een andere manier onder dwang wordt gezet. Zorg voor bewijs: print de chat, tekst of foto uit.

Happy slapping
Het verschijnsel happy slapping lijkt met name onder jongeren populair te zijn. Slachtoffers van happy slapping worden zonder aanleiding fysiek mishandeld, terwijl daarvan – vaak met een mobiele telefoon – filmbeelden worden gemaakt. De beelden worden vervolgens vaak op internet geplaatst.

Voorlichting
Scholen kunnen de voorlichtingsavonden van de Kinderconsument aanvragen. Een bezoek van de stichting gaat gepaard met voorlichtingspakketten, waarin onder meer het boek ‘Pesten is Laf!’ is opgenomen. Kijk voor meer informatie over cyberpesten op
www.dekinderconsument.nl


De wijkagent
Jaap Rozekrans 0900-8844 of
jaap.rozekrans@politie.nl

4 MEI 2015

Hannie Schaft
de Verzetstijdster Hannie Schaft in de gevangenis aan de Havenstraat

Hannie (schuilnaam) was een belang­rijk verzetstrijdster in de Tweede Wereld­oorlog (de film: het meisje met het rode haar gaat over haar)
In 1945 werd ze gevangen genomen door de Duitser Emil Rühl en naar de gevangenis in onze buurt gebracht, aan de Havenstraat. Nauwelijks was ze daar aangekomen of de verhoren begonnen. Dag en nacht werd ze ondervraagd. Niemand mocht met haar praten. Op haar deur hing het bordje met “Mörderin”.
Ze werd door de Duitsers ter dood veroordeeld vanwege haar verzetswerk. Eerst wilde men haar fusilleren op de binnenplaats van de gevangenis. Maar op 17 april 1945, vlak voor het einde van de oorlog, werd ze uit haar cel gehaald en naar Overveen gebracht. Richting strand hebben ze haar toen gefusilleerd.

4 MEI 2015

De Tweede Wereldoorlog en onze buurt
            Sonja vertelt

Ik ben in 1927 in de Sluisstraat geboren waar ik liefdevol en beschermd werd opgevoed. Ik had een 9 jaar oudere broer Nico. In de Sluisstraat waren in die tijd 4 melkwinkels, een bakker, een groenteman en een slagerij. Men was heel beleefd naar elkaar. Je voelde je veilig. Mijn vader was kapper aan huis.
Ik ging naar de Stadionschool, een lagere school gevestigd aan het Hygiëaplein. Daar zit nu de Geert Grote school. Op school heerste een streng regime. De klassen bestonden uit meer dan 40 kinderen.

Toen ik in de laatste klas zat, hoorden we dat er gepraat werd over een dreigende oorlog. In tegenstelling tot wat er nu gebeurt, werden we afgeschermd van het nieuws uit de buitenwereld. Ondanks dat we wat hoorden over een dreiging ging alles gewoon door.
Op vrijdag 10 mei hoorde ik allemaal vliegtuigen overvliegen. Doodeng. Toen ik naar school ging werden we teruggestuurd. De school was gevorderd door de Duitsers en alleen onze klas kreeg nog les, in de tuin! Het hele verdere schooljaar hebben we in de tuin les gehad.
Thuis hoorden we vaak het luchtalarm afgaan. We woonden drie hoog en holden dan naar beneden. Ik zorgde altijd voor ons hondje en nam die altijd mee. Tussen 10 en 14 mei was het luchtalarm heel vaak te horen. Op 14 mei capituleerde Nederland en waren we bezet gebied. Heel veel dingen mocht je niet meer. De Duitsers liepen door onze buurt en daarom mocht ik niet meer de straat op. Ik was angstig. Mijn broer was verloofd met een joods meisje, Esther. In 1942 was hij erbij toen het hele gezin van zijn verloofde op transport werd gesteld naar Westerbork. Iedere week stuurden mijn ouders een pakketje met steevast ook brood, naar Westerbork. Het hele gezin is in het vernietigingskamp omgekomen.

Mijn broer is toen bij ons ondergedoken en zat in het verzet. Alleen mijn vader wist dat, als enige wist hij alles. Hij had een schuilplaats voor hem gemaakt in ons huis. Ik zag mijn broer heel weinig. Als mijn moeder vroeg: “Waar is Nico?”, dan antwoordde m’n vader vaak: “Die ligt weer te slapen”, terwijl hij over de daken heen liep naar de plek van het verzet.
Mijn vader pakte alles aan om aan geld of goederen te komen. Werd ziek (hongeroedeem) en toen ging m’n moeder erop uit naar de boeren in onze omgeving voor wat eten. M’n vader is nooit helemaal hersteld.
Als maaltijd kregen we tulpenbollen en suikerbieten. Heerlijk vond ik koekjes, gemaakt van pulp van de suikerbieten.
M’n vader had veel joodse klanten, maar dat werden er steeds minder. De meesten doken onder.
Ik ging naar de Middelbare School (Hygiëaplein) maar ook dat gebouw bleek gevorderd door de Duitsers. Ook in de Schinkelstraat was een school waar Duitsers waren ingekwartierd. Zo zaten we de ene week in dit gebouw, de andere week in een andere. Dat ging de hele oorlogstijd zo door.
In onze buurt woonden veel joodse mensen, m.n. aan de Koninginneweg. Onze huisarts aan de Koninginneweg mocht geen joodse patiënten meer hebben. Op zijn raam had hij een bordje geplaatst met daarop: Verboden voor Joden. Stiekem behandelde hij wel joden. Toen dat aan het licht kwam, werd hij opgepakt, naar een kamp gestuurd en is daar omgekomen.
Op een gegeven moment hoorden we: “We zijn bevrijd”. Dat was op 5 mei, de verjaardag van mijn moeder. Ineens hoorden we ook harde schoten die van de Amstelveenseweg af kwamen. We zagen jongens van de ondergrondse hollen (ook m’n broer) over de weg. We zagen dat een paar jongens op de grond vielen. Later bleek dat ze waren doodgeschoten door de Duitsers. Mijn moeder gilde, doodsbenauwd dat m’n broer ook geraakt zou worden. Hem is gelukkig niets overkomen.
Elk jaar sta ik stil bij wat er is gebeurd, nooit zal ik dat vergeten, nog steeds ben ik dan hevig ontroerd.
Sonja Straatman          Interview: Helena

Lente
De paddentrek is voorbij, ze zijn nu druk bezig met eieren afzetten in de sloot
foto: snowdogs-on-tour

15 MAART 2015
 
Woonduur verdwijnt
Berichten voor Huurders
Op 1 januari is de nieuwe huisvestingswet ingegaan...
wat dat voor u kan betekenen leest u hier

klik op een plaatje om de tekst te lezen

link:  woningnet

Voorjaar
Sneeuwklokjes

foto: snowdogs-on-tour

10 FEBRUARI 2015

Petitie Stop de Huurverhoging
De Woonbond organiseert de petitie Stop de huurverhoging.

Met deze petitie worden de politiek en de woningcorporaties aangesproken op de enorme huurverhoging van de afgelopen twee jaar (gemiddeld 9,2%) en het plan om dat ook dit jaar en volgende jaren voort te zetten. De Woonbond roept op tot een inflatievolgende huurverhoging voor huurders.

15 maart einddatum
De einddatum van deze petitie ligt op 15 maart en hoe meer handtekeningen voor die tijd binnen zijn hoe krachtiger het signaal dat er vanuit gaat. U kunt helpen door zelf te tekenen, maar ook door het verzamelen van handtekeningen.
Via de actiewebsite www.stopdehuurverhoging.nl kunt u daarvoor handtekeningenlijsten en -kaarten bestellen.
Belangrijk is te onthouden dat de handtekeningen dus uiterlijk 15 maart binnen moeten zijn.
Teken hier de petitie, klik hier

klik hier om de flyer te lezen

Demonstratie
Stop de Huurexplosie op 14 maart 2015
Op initiatief van bewonersgroepen die deel uitmaken van de "huurderskaravaan" en een aantal lokale huurdersverenigingen wordt een demonstratie georganiseerd in Amsterdam onder de leuze "Stop de Huurexplosie" op 14 maart om 14.00 uur (J.D. Meijerplein).
Deze actie pleit voor:
• een inflatievolgend huurbeleid (huurverhoging mag niet meer zijn dan de inflatie)
• meer sociale huurwoningen voor de lage en midden-inkomensgroepen
De Huurdersvereniging Amsterdam, huurdersverenigingen uit bijna alle stadsdelen en diverse huurderskoepels steunen de actie al. Wij hopen dat u dat ook wilt doen. Het allerbelangrijkste is dat iedereen er van weet.

klik hier om de flyer te lezen

prettige feestdagen

DECEMBER 2014

Dina Kolk, circusartieste
een interview
In ons buurtje wonen tal van verassende persoonlijkheden.
In deze uitgave van ons krantje laten we Dina Kolk aan het woord,
ooit circusartieste.

Als kind wist Dina al, later ga ik naar de acrobatenschool. Dat leek haar zo leuk. Dol was ze op het circus. Zo gebeurde het dat ze, 15 jaar oud, naar de acrobatenschool ging om zich te bekwamen in grond- en luchtacrobatiek. Ze genoot met volle teugen.

Uiteindelijk specialiseerde zij zich in de luchtacrobatiek maar deed ook grondacrobatiek.
Op de vraag of ze ooit bang is geweest antwoordde Dina: “Nee, ik was helemaal niet bang. Nooit.”

Na de opleiding vertrok Dina naar Ierland en voegde zich daar bij een theatergezelschap. “De sfeer was daar heel warm. Je werd meteen opgenomen.”  Twee keer per dag trad ze op. Ondersteboven hing ze dan in de (hoge) trapeze, gezeten op een fiets. “De fiets in de trapeze viel onder mijn verantwoording,” aldus Dina. Op een dag ontdekte Dina dat ze helemaal verliefd was op de clown...

Daarna vertrok jonge Dina met een ander gezelschap naar Engeland om daar op te treden. De trapeze daar was heel hoog, 120 Feet hoog. Nooit was er, in die tijd, een vangnet onder de trapeze. Het was ook veel te duur om je tegen vallen uit de trapeze te verzekeren. Nu is dat anders, nu is een vangnet onder de trapeze verplicht. Dina: “Ik heb nooit gedacht: ik val. Een keertje ben ik eruit gevallen maar had niets gebroken”.
In Engeland deed ze het programma Flying cycling Dutch atoms (vliegende Hollandse atomen die snel ronddraaien). Ze hing dan ondersteboven aan de hoge trapeze en draaide dan heel hard rond. Veel werd er buiten in de openlucht opgetreden, vertelt Dina vol enthousiasme.

Toen kwam ze in aanraking met iemand bij het theater (nu wordt het circus genoemd) Boltini. Ze werd aangenomen om in de trapeze te werken (trapée). Kunstjes deed ze als: in de trapeze aan je tanden hangen of aan je hielen. Beresterk was ze in die tijd.

Over het theater Boltini zegt Dina: “Je hoorde daar bij de familie. Je doet alles met elkaar, bent altijd in gezelschap, het was zo’n warme groep.”
Na een seizoen bij Boltini te hebben gewerkt ging ze opnieuw naar Engeland om daar te werken. Een arts was in die tijd niet aan een circus verbonden. Je moest ook altijd jezelf schmincken.
Daar ontmoette Dina haar man, een schoonduiker. Trouwde en verliet het circus (altijd een circus zonder dieren).

Op de vraag hoe ze terugkijkt op de tijd als circusartieste zegt Dina: “Met volle teugen heb ik in die tijd genoten. Ik heb het leven in een circus daarna vreselijk gemist. Tegenwoordig doen ze acts die wij in onze tijd ook al deden.”
Helena

DECEMBER 2014

Babbeltrucs
Het lijkt zo een makkelijk te voorkomen iets. Als ik iemand op de man/vrouw afvraag zegt iedereen het overkomt mij niet.

Echter, de realiteit is anders. Het komt meer voor dan u denkt. Ik denk zelfs dat we als politie geen zicht hebben op de reële cijfers, want er komt ook nog een boel schaamte bij kijken.

Voorbeelden
Ik zal een paar voorbeelden schetsen.
Voorstellen als nieuwe buren en er komt plotseling een levering van iets en er is geen geld in huis, even lenen.
Men kan ook komen kennismaken, als nieuwe buren, tijdens het naar het toilet gaan o.i.d. is de woning doorzocht en zijn er spullen weg. Collectes, altijd vragen en goed bekijken van het legitimatiebewijs.
Zo zijn er nog wel meer voorbeelden te geven. Echter, wat mij altijd opvalt bij de slachtoffers, men is altijd naar de daders toe super netjes en vriendelijk. Ik zou in deze willen adviseren blijf vooral zo vriendelijk en beleefd maar wees iets meer wantrouwig.

Jaap Rozekrans,
Buurtregisseur Schinkelbuurt
Mocht u nog vragen hebben, mail me gerust: jaap.rozekrans@politie.nl